Mag het een lettertje meer zijn?

Toen ik nog in Utrecht studeerde had ik een studiegenootje die Frederike heette, maar die we altijd liefkozend Fred noemden. Ze had een vriend en die heette – echt waar – Kim. Hij kwam niet uit China of Taiwan, maar uit België en had een heel mooie Vlaamse tongval. Verwarring alom toen ik een keer een feestje had en ik zei dat Fred en Kim nog moesten komen. Mijn Brabantse vrienden hadden hen nog nooit gezien en toen Fred en Kim zich aan hen voorstelden dachten mijn vrienden dat ze voor de gek werden gehouden.

Discriminatie

We hebben met z’n allen nog lang om dit voorval moeten lachen en ik dacht eraan terug toen ik onlangs een artikel las met de kop ‘José Zamora schrapte één letter in zijn sollicitatiebrief en had meteen werk’. Ik dacht dat werkgevers veronderstelden dat José een vrouw was en hij daarom de ‘é’ had geschrapt om als Jos meer kans te maken op een baan. Maar nee, het ging om een Amerikaanse man met Latino ‘roots’. Hij zocht maandenlang naar een baan en verstuurde vijftig tot honderd sollicitaties per dag. Maar Zamora kreeg geen antwoord en hij besloot om één letter in zijn sollicitatiebrief te veranderen. Hij liet de ‘s’ weg uit zijn naam en werd Joe Zamora. Eigenlijk veranderde hij dus twee letters, maar dat ‘kopt’ natuurlijk niet zo lekker.

Wat hem als José niet lukte, kreeg hij als Joe wel voor elkaar: binnen een week zat zijn inbox vol met uitnodigingen voor sollicitatiegesprekken. Volgens een rapport in de New York Times discrimineren Amerikaanse werkgevers bewust of onbewust namen die zwart of Latino klinken, Kandidaten met een ‘blank klinkende’ naam werden vijftig procent vaker teruggebeld dan sollicitanten met een zwart klinkende naam. Dat is een significant verschil.

Anoniem solliciteren

Ook in Nederland komt het nog vaak voor dat sollicitanten op voorhand afgewezen vanwege hun afkomst, sekse of leeftijd. Uit onderzoek blijkt onder meer dat autochtone sollicitanten zestig procent meer kans te hebben op een uitnodiging voor een gesprek dan sollicitanten met een Marokkaanse achtergrond. Ook bleek dat veel werkgevers niet het volledige cv van allochtone sollicitanten bekijken; ze haken af zodra ze een Marokkaanse naam zien. Om deze discriminatie tegen te gaan, is er in het verleden geëxperimenteerd met anoniem solliciteren. De gemeente Alphen was in 2011 de laatste die nog een wanhopige poging deed om discriminatie bij sollicitaties op deze manier tegen te gaan, maar ook dat werd geen succes en was het exit anoniem solliciteren.

Er wordt in ons land veel bedacht om werkgevers te interesseren in groepen – allochtonen, vrouwen en arbeidsgehandicapten – die achtergesteld worden op de arbeidsmarkt, zoals anoniem solliciteren, vrouwenquota en gehandicaptensubsidies. En ondanks al die initiatieven en stimuleringen gaat de voorkeur van werkgevers nog steeds uit naar gezonde blanke mannen van maximaal 45 jaar, want die raken niet zwanger, spreken goed Nederlands en zijn nog jong van lichaam en geest.

Zonde.

Hierdoor loop je als organisatie het risico dat je talent over het hoofd ziet. De samenstelling van onze beroepsbevolking verandert en die trend zou je eigenlijk ook moeten kunnen terugzien binnen bedrijven. Ik vind dat je als sollicitant gewoon uit moeten komen voor wie je bent. Of je nu Achmed heet, borsten hebt, slechthorend bent of Abraham of Sara hebt gezien.

Share